دوبیتی شمارهٔ ۲۳۷
هوش مصنوعی: این شعر از عواطف و احساسات عمیق ناشی از درد و رنج سخن می‌گوید. شاعر از دردی درون خود گیراست و حس می‌کند که تحت فشار و تیزی مشکلات است. او به نداشتن اراده در برابر این احساسات اشاره می‌کند و از ناتوانی دلش در تحمل این عشق و سودا سخن می‌گوید.
ز غم جان در تنم در گیر و دارهسرم در رهن تیغ آبداره
هوش مصنوعی: از درد و غم، جانم در این بدن گرفتار شده و موی سرم زیر تیغ تیز و برنده قرار دارد.
ندارم اختیاری از چه جوششدل مو تاب این سودا نداره
هوش مصنوعی: من هیچ کنترلی بر احساساتم ندارم، دلتنگیام را نمیتوانم تحمل کنم.