دوبیتی شمارهٔ ۲۳۸
هوش مصنوعی: در این شعر، بیانگر حالتی از بیتکلیفی و longing است. شاعر از بیخورمی و نداشتن آرامش سخن میگوید و میگوید که سرش بستر ندارد و دلش فقط شوقی دارد که در اوست. او از دوری دیگران و احساس تنهایی رنج میبرد و آرزو دارد که کسی سرش را از بالین دور نکند.
سرم بالین تنم بستر ندارهدلم جز شوق ته در سر نداره
هوش مصنوعی: سرم بر روی زمین خوابیده و جایی برای استراحت ندارم، اما دلم فقط پر از آرزو و اشتیاق است.
نهد دور از ته هر کس سر به بالینالهی سر ز بالین بر نداره
هوش مصنوعی: هر کسی که خود را از آستان الهی دور کند و سرش را از جایی که باید بر دارد، در خطر سقوط و بینوا شدن است.