دوبیتی شمارهٔ ۲۴۵
هوش مصنوعی: شاعر در این اشعار از احساس تنهایی و درد ناشی از عدم توجه و بیاعتنایی یار صحبت میکند. او به دوری یار و عدم خواب و آرامش اشاره دارد و بیان میکند که وجود یار او را آرامش نمیدهد و این موضوع برایش عذابآور است.
مو که یارم سر یاری ندیرهمو که دردم سبکباری ندیره
هوش مصنوعی: من که عشق و محبت یارم را ندارم، من که بار غم و درد را سبک نمیبینم.
همه واجن که یارت خواب نازهچه خوابست اینکه بیداری ندیره
هوش مصنوعی: هر کس میداند که یار تو خوابش چقدر زیباست، اما چه خواب عجیبی است که هیچ نشانهای از بیداری ندارد.