دوبیتی شمارهٔ ۲۴۴
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر از غم و اندوهی که در دلش دارد سخن می‌گوید و آن را به جغدی تشبیه می‌کند که در ویرانه‌ای زندگی می‌کند. او احساس می‌کند که مشکلات زندگی‌اش مانند یک قفس، او را در تنگنای احساسی قرار داده است و هر اندوهی که در دلش وجود دارد، همچنان ادامه دارد.
غمت در سینهٔ مو خانه دیرهچو جغدی جای در ویرانه دیره
هوش مصنوعی: غم تو در دل من مثل جغدی است که در خرابهای زندگی می‌کند. این احساس، مثل خانهای در ویرانه، جایگاه ثابتی در وجود من دارد.
فلک هم در دل تنگم نهد بازهر آن انده که در انبانه دیره
هوش مصنوعی: آسمان نیز در دل تنگم با هر غمی که در کوره راهم هست، میگذارد.