دوبیتی شمارهٔ ۲۵۹
این شعر در بیان این است که حال عاشقان را فقط عاشقان و دلسوختگان عشق میفهمند و دل سوخته، معیار عشق حقیقی است؛ مثل کوره آتشی که طلای ناخالص و خالص را از هم جدا میکند.
نوای نالهٔ غم اندوته ذونهعیار قلب و خالص بوته ذونه
نوای گریه غم را یک آدم غمگین میفهمد؛ زر خالص و زر تقلبی را بوته کوره زرگری تشخیص میدهد.
بیا سوتهدلان با هم بنالیمکه قدر سوتهدل دلسوته ذونه
ای عاشقان بیایید باهم بنالیم که قدر دل سوخته را فقط سوختهدلان میدانند.