دوبیتی شمارهٔ ۲۷۶
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از دلبری میگوید که دلش به او گرفتار است. هجران و جدایی او درد و بلا به همراه دارد، اما وصال نیز به همان اندازه مشکل و دردناک است. در ویرانه دل خود، فقط درد و خونریزی را میبیند و هیچ نشانی از آرامش و امید وجود ندارد، مانند دشت کربلا که پر از بلا و سختی است.
به دام دلبری دل مبتلا بیکه هجرانش بلا وصلش بلا بی
هوش مصنوعی: در دام عشق معشوقی گرفتار شدم که جداییاش درد و رنج است و وصالش نیز همانقدر مشکل و عذابآور.
درین ویرانه جز دلخون ندیدمنه دل گویی که دشت کربلا بی
هوش مصنوعی: در این ویرانه، جز خون و گریه هیچ چیزی نمیبینم، انگار که دل و جانم به دشت کربلا تبدیل شده است.