دوبیتی شمارهٔ ۲۷۷
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات به بی‌وفایی و تلخی‌های زندگی اشاره می‌کند و احساس می‌کند که جهان برای او زندانی پر از غم است. او به مصیبت‌های یعقوب و ایوب اشاره می‌کند و بیان می‌کند که این دردها و رنج‌ها به نوعی نصیب او شده است. در کل، احساس ناامیدی و غم عمیق در این اشعار موج می‌زند.
جهان بی‌وفا زندان ما بیخار غم قسمت دامان ما بی
هوش مصنوعی: این دنیا به ما وفا نمیکند و مانند زندانی است که در آن بدون شادی و زیبایی، غم و اندوه در آغوش ما جا دارد.
غم یعقوب و محنت‌های ایوبهمه گویا نصیب جان ما بی
هوش مصنوعی: غم یعقوب و دردهای ایوب به نظر میرسد که همه به ما هم رسیده است.