دوبیتی شمارهٔ ۲۸۲
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات از درد و رنج خود میگوید. او احساس میکند که غم و دردش به زندگی و حتی آسمانها نیز تاثیر گذاشته است. همچنین به محبوبش اشاره میکند که هرگز از غم او آگاه نمیشود و در عسلتی از امید و آگاهی به سر میبرد.
ز آهم هفت گردون پر شرر بیاگر آوا کرُم خون جگر بی
هوش مصنوعی: از صدای آهم، هفت آسمان پر از آتش میشود و از چشمانم، خون دل مانند رود جاری است.
ته که از غم دلت هرگز نسوتهکجا از سوته دلها با خبر بی
هوش مصنوعی: تو که هرگز دلت از غم آرام نمیشود، چگونه میتوانی از دلتنگیهای محبوبت بیخبر باشی؟