دوبیتی شمارهٔ ۲۸۳
هوش مصنوعی: این بیت شعر درباره شخصی به نام "آندل" است که در حالت غفلت و بی‌خبری از خود به سر می‌برد. او در مکان‌های مختلف، چه در سفر و چه در لحظات حضور، مانند مجنون در جستجوی لیلی است و با چشمی اشک‌آلود به دنبال او می‌دود. این تصویر نشان‌دهنده عشق و عاطفه عمیق اوست.
خوشا آندل که از خود بیخبر بیندونه در سفر یا در حضر بی
هوش مصنوعی: خوشا به حال کسی که در هر حال، چه در سفر چه در حضور، از خود و خواستههایش بیخبر است.
به کوه و دشت و صحرا همچو مجنونپی لیلی دوان با چشم تر بی
هوش مصنوعی: در کوه و دشت و صحرا، مانند مجنونی که برای لیلی می‌دود، با چشمانی پر از اشک.