دوبیتی شمارهٔ ۲۸۸
هوش مصنوعی: در این بیت، شاعر به باغی اشاره دارد که نخل‌هایش به خوبی رشد نکرده‌اند و باغبانش به خاطر این وضعیت در عذاب و رنج است. او می‌گوید اگر باغ نمی‌تواند ثمره‌ای با ارزش مانند لعل و گهر تولید کند، باید آن را از ریشه برکند. این شعر نمادی از ناامیدی و لزوم از بین بردن چیزهایی است که نمی‌توانند به انسان سودی برسانند.
هر آن باغی که نخلش سر به در بیمدامش باغبون خونین جگر بی
هوش مصنوعی: در هر باغی که درخت نخلش هر لحظه سر به آسمان بلند کند، باغبانش با دلخون و غمگین است.
بباید کندنش از بیخ و از بناگر بارش همه لعل و گهر بی
هوش مصنوعی: باید ریشهاش را از بیخ و بنیاد بزنند، حتی اگر تمام ثروتش از جواهرات و سنگهای قیمتی باشد.