دوبیتی شمارهٔ ۲۸۷
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات از درد و غم ناشی از عشق سخن می‌گوید. دل او به خاطر معشوق آشفته شده و چشمانش پر از اشک و خون دل است. او به یاد یاری می‌افتد که مانند مویی نازک و لطیف است، اما دل او از غم پر شده و جانش پر از آتش و شراره است. در کل، بیانگر عشق و اندوهی عمیق است.
دل از دست غمت زیر و زبر بیدو چشمانم پُر از خون جگر بی
هوش مصنوعی: دل من از غم تو به شدت در turmoil است و بدون چشمان تو، اشکهایم از خون دل جاری است.
هر آن یارِ عزیزش نازوَر بیدلش پر غصه جانش پُر شرر بی
هوش مصنوعی: هر دوستی که مثل موی نازک است، دلش پر از غم و جانش پر از آتش خشم است.