دوبیتی شمارهٔ ۲۹۰
هوش مصنوعی: این اشعار به بیان درد و رنج شاعر می‌پردازد. شاعر از جدا بودن دل محبوب و ناآگاهی او از حال اندوهناک خود شکایت می‌کند و می‌گوید که محبوب هرگز زخم‌خورده و جریحه‌دار نبوده است، لذا نمی‌تواند از احساسات عمیق و درونی شاعر باخبر باشد. درواقع، شاعر به تنهایی و غم خود و عدم درک این احساسات توسط محبوب اشاره می‌کند.
دل تو کی ز حالم با خبر بیکجا رحمت به این خونین جگر بی
هوش مصنوعی: دل تو کی از حال من باخبر است؟ ای کاش که رحمت بر این دل خونین من بگستری.
تو که خونین جگر هرگز نبودیکی از خونین جگرها با خبر بی
هوش مصنوعی: تو که هرگز تجربهی درد و رنج عمیق را نداشتی، چطور میتوانی از احساسات و حال و روز کسانی که چنین دردی را میکشند، باخبر باشی؟