دوبیتی شمارهٔ ۲۹۱
هوش مصنوعی: این ابیات به اصولا دو دسته از افراد اشاره دارد؛ افرادی که از غم و اندوه آگاهی دارند و آن را تجربه کرده‌اند، و افرادی که از این احساس دور هستند و از آن بی‌خبرند. شاعر به نوعی حسرت می‌خورد که کسانی که درد غم را نمی‌دانند، نمی‌توانند عمق احساسات را درک کنند و این عدم آگاهی را به نوعی فقدان می‌داند.
خوشا آن دل که از غم بهره‌ور بیبر آن دل وای کز غم بی‌خبر بی
هوش مصنوعی: خوشا به حال کسی که از غم رهایی یافته و بیغم زندگی میکند، اما افسوس که کسی که از غم دور است، از حقیقت زندگی خبر ندارد.
ته که هرگز نسوته دیلت از غمکجا از سوته دیلانت خبر بی
هوش مصنوعی: کسی که هیچگاه دلش از غم نرنجیده، چگونه میتواند از دلهای دیگران که در غم هستند، خبر داشته باشد؟