دوبیتی شمارهٔ ۲۹۸
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به تیره و تار بودن شب و کمبود روشنایی در بیابان اشاره می‌کند. او می‌گوید اگر بتوانی، باید از خود رنج و زحمت بکاهی تا باری که بر دوش داری کمتر شود. در واقع، شاعر به این نکته می‌پردازد که برای کاهش سختی‌ها و مشکلات زندگی، باید جانفشانی کرد.
شو تار و بیابان پُر وَرَک بیهمه صحرا پُر از خار و خسک بی
هوش مصنوعی: شب تار و بیابان پر از سختی است و در این مسیر، نور و روشنایی کم است.
نباشد اندرین ره روشناییخوشا آن کس که بارَش کمترک بی
هوش مصنوعی: اگر میتوانی، بار سنگین را از خود دور کن و از مشکلات رهایی یابی تا زندگیات سبکتر شود.