دوبیتی شمارهٔ ۳۰۹
هوش مصنوعی: این شعر به ستایش خداوندی میپردازد که جایی ندارد و مکانش لامکان است. او زیبایی و صفا را به موجودات هدیه میدهد و روز و شب و آفرینش را به وجود میآورد. همچنین، هر انسانی را روزی میدهد و مراقب بندگانش است.
کریمی که مکانش لامکان بیصفابخش جمال گلرخان بی
هوش مصنوعی: خدایی که در هیچ جایی قابل دسترسی نیست، زیبایی و جمال همچون گلروبان را به جهانیان عطا کرده است.
پدید آرندهٔ روز و شُوِ خلقبه هر جنبندهای روزی رسان بی
هوش مصنوعی: خداوندی که روز و شب و موجودات را خلق کرده است، و اوست که به هر موجودی روزی میدهد و آن را تأمین میکند.