دوبیتی شمارهٔ ۳۰۸
هوش مصنوعی: این ابیات به بیان این مفهوم می‌پردازند که زندگی انسان‌ها گذرا و موقتی است. جهان مانند یک کتاب است و مردم همچون مهمانانی هستند که به آن وارد می‌شوند. شادی و زیبایی (گل) امروز ممکن است به زودی به زوال و غم (خزان) تبدیل شود. همچنین، اشاره به گور به عنوان پایانی برای همه چیز دارد، و در نهایت بیان می‌کند که این وضعیت، بی‌خانمان بودن (بی‌پناهی) زندگی را نشان می‌دهد.
دنیا خوان و مردم میهمان بیامروز لاله بی و فردا خزان بی
هوش مصنوعی: در این دنیا، زندگی شبیه یک میهمانی است که در آن انسان‌ها مهمان این مکان هستند. امروز به زیبایی و طراوت میگذرد، اما فردا به مانند پاییز، روزهای زندگی با کمبود و ناراحتی همراه خواهد شد.
سیه چالی کنن نامش نهند گوربه مو واجن که اینت خانمان بی
هوش مصنوعی: به این معنی که گور و قبر، جایی است که هیچ نشانی از زندگی و خوشی وجود ندارد و بر خلاف توقعات، میتواند سرنوشت تلخی برای خانواده و نزدیکان به همراه داشته باشد.