دوبیتی شمارهٔ ۳۰۷
هوش مصنوعی: شاعر از دلی پر درد و آتشین صحبت میکند که با عشق سوزان شده است. زهر از دهان محبوبش را میچشد و به یاد دستان او که بر گردنش بود، اکنون خود را همچون مگسی بر سر دیگران میبیند. اشعار به عمق احساسات عاشقانه و پشیمانی تاکید دارد.
دلم از سوز عشق آتش به جان بیبه کامم زهر از آن شکر دهان بی
هوش مصنوعی: دلم از شدت عشق میسوزد و آتش گرفته است، در حالی که هیچ چیز به خواستهام نمیرسد و زهر مینوشم با وجود اینکه شیرینی کلام او در دلم باقی مانده است.
همان دستان که با ته بی به گردنکنونم چون مگس بر سر زنان بی
هوش مصنوعی: دستهایی که زمانی دور من میچرخیدند و محبت میکردند، حالا مانند مگس بر سر دیگران احساس عشق و توجه میکنند.