دوبیتی شمارهٔ ۳۰۶
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از درد و رنج خود به خاطر جدایی از محبوب سخن می‌گوید. او می‌پرسد اگر محبوبش بی‌محبت است، چرا چشمانش پر از اشک است؟ و اگر او را دوست دارد، چرا در وجودش بی‌حالی و بی‌وجودی حس می‌کند؟ این ابیات نشان‌دهنده‌ی احساس عمیق تنهایی و ناراحتی شاعر است.
اگر نامهربانم مهربان بیچرا از دیدگانم خون روان بی
هوش مصنوعی: اگر آن بی‌محبت، روزی مهربان شود، چرا اشکهای من از چشمانم continuously میریزد؟
اگر دلبر بمو دلدار می‌شهچرا در تن مرا نه دل نه جان بی
هوش مصنوعی: اگر محبوب من به من محبت دارد، پس چرا در وجود من نه دلی است و نه جانی باقی مانده است؟