دوبیتی شمارهٔ ۳۰۵
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر می‌گوید که زندان برای او خوشایند نیست و برعکس، زندگی در فضای آزاد و طبیعی، مانند یک گلستان، برایش بهتر و دلپذیرتر است. او احساس تنگنا و تاریکی در زندان را با فضای باز و زیبا مقایسه می‌کند و نشان می‌دهد که آزادی و زیبایی طبیعت برایش ارزش بیشتری دارد.
نپنداری که بستان خوشترم بیسرم بو گوی میدان خوشترم بی
هوش مصنوعی: نپندار که زندگی در زندان برایم بهتر است، زیرا بدون سر خود نیز از بودن در میدانی که دلخواه من است، بیشتر لذت میبرم.
چو گلخن تار و تاریکه به چشممگلستان بی ته زندان خوشترم بی
هوش مصنوعی: چنانکه دنیای تاریک و بینظم شبیه یک گلخن به نظر میرسد، برای من فضای خوش و سرسبز گلستان، حتی در شرایط سخت زندان، مطلوبتر است.