دوبیتی شمارهٔ ۳۱۴
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات از تلاش خود برای بیان احساسات و افکارش سخن می‌گوید. او می‌گوید هر چه تلاش کند، کلمات و مفاهیم او نتوانسته‌اند به درستی احساساتش را منتقل کنند. او خود را به دریا تشبیه می‌کند که از آن گوهرهای ناب را استخراج می‌کند، اما به نظر می‌رسد هر چه بیشتر تلاش می‌کند، هنوز هم موفق به بیان کامل احساساتش نمی‌شود. به این ترتیب، او می‌خواهد بگوید که بهترین جواهرات درونش را نمی‌تواند به بیان بیاورد.
چه واجم هر چه واجم واته‌شان بیسخن از بیش و از کم واته‌شان بی
هوش مصنوعی: هر چه میگویم، بیهوده است و آنچه در دل دارم، بدون حرفی از زیاد و کم است و تنها در دل خود نگه میدارم.
بدریا مو شدم گوهر برآرمهر آن گوهر که دیدم واته‌شان بی
هوش مصنوعی: به دریا میروم و هر گوهری که ببینم را از آن بیرون میآورم، هرچند آنها را به من نشان ندهند.