دوبیتی شمارهٔ ۳۱۵
هوش مصنوعی: در این بند، شاعر از سرنوشت شوم و رنج‌های خود سخن می‌گوید. او احساس می‌کند که سرنوشتش به شدت تلخ و ناامیدکننده است و زندگی‌اش به سوی سقوط پیش می‌رود. در عین حال، از محبت و عشق نیز سخن به میان می‌آورد و احساس آوارگی و دلتنگی ناشی از جدایی و درد عاطفی را بیان می‌کند.
سیه بختم که بختم واژگون بیسیه روجم که روجم تیره‌گون بی
هوش مصنوعی: قسمت سیاه سرنوشت من باعث شده است که اوضاع و احوالم به هم بریزد و روزگارم به تیرهگی بگذرد.
شدم محنت کش کوی محبتزدست دل که یارب غرق خون بی
هوش مصنوعی: به عشق و محبت دچار شدهام و به همین خاطر از خانه و کاشانهام دور افتادهام. ای کاش دل من که با درد و خونریزی دست و پنجه نرم می‌کند، نجات یابد.