دوبیتی شمارهٔ ۳۱۶
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر خود را به شمعی تشبیه می‌کند که اشک‌هایش مانند آتش درخشان است. او بیان می‌کند که هر کسی که دل شکسته‌ای دارد، حال و روزی مشابه او دارد. شاعر در تمام شب گریه می‌کند و در طول روز نیز ناله می‌زند، به گونه‌ای که شبش شبیه روزش است و این دلتنگی و غم همیشه همراه اوست.
من آن شمعم که اشکم آذرین بیکسی که سوته دل اشکش همین بی
هوش مصنوعی: من مانند شمعی هستم که اشکهایم چون آتش میسوزند و هر دل شکسته‌ای حال و هوایش همینگونه است.
همه شو سوجم و گریم همه روزز ته شامم چنان روزم چنین بی
هوش مصنوعی: هر شب به خاطر خودم اشک میریزم و شکایت دارم، و در روز بیخبر از غمهایم، شبهایم به روزهایم شبیه است.