دوبیتی شمارهٔ ۳۱۷
هوش مصنوعی: شاعر از درد و رنج ناشی از عشق سخن می‌گوید و احساس می‌کند که حالش به شدت تحت تأثیر آن است. او در شرایط سختی قرار دارد، به طوری که بستر خوابش سنگی و زمین است. در عین حال، او از این شرایط راضی است، زیرا عشق و محبت معشوقش برایش ارزشمند است و هر چه زمان می‌گذرد، این حس او را بیشتر در برمی‌گیرد.
ز دست عشق هر شو حالم این بیسریرم خشت و بالینم زمین بی
هوش مصنوعی: از دست عشق، حال من این طور است که بدون سر و سامانم، خوابگاه من فقط زمین و چند تکه خشت است.
خوشم این بی که مو ته دوست دیرمهر آن ته دوست داره حالش این بی
هوش مصنوعی: خوشحالم که دوست دیرینهام هر وقت از من دور است، همیشه به یادم هست و حالش خوب است.