دوبیتی شمارهٔ ۳۲۸
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به احساس بیقراری و ناآرامی خود اشاره می‌کند. او به زیبایی گل در بهار و حرکت در کوه و دشت فکر می‌کند، اما از نبود اختیار و کنترل در جان خود نگران است. این احساس بیقراری نشان دهنده یاس و دل‌مشغولی در مواجهه با دنیای بیرونی است.
به مو واجی چرا ته بیقراریمگر پروردهٔ باد بهاری
هوش مصنوعی: چرا مانند گلی که در باد بهاری پرورش یافتهای بیقرار هستی؟
چرا گردی به‌کوه و دشت و صحرابه جان ته ندارم اختیاری
هوش مصنوعی: چرا به کوه و دشت و بیابان بروم در حالی که اختیار و ارادهای در این مورد ندارم؟