دوبیتی شمارهٔ ۳۳۶
هوش مصنوعی: این بیتها از شاعر به بیان دلتنگی و غم درون او میپردازند. غم او مانند ویرانهای است که مدتها در دلش جای دارد. او احساس میکند که آسمان (یا سرنوشت) در دل مسکینش نشسته و این غم مانند باری سنگین او را آزار میدهد.
غم اندر سینهٔ مو خانه دیریچو ویرانه که بوم آشانه دیری
هوش مصنوعی: غم در دل من مانند خانهای قدیمی و ویران است که هیچکس در آن زندگی نمیکند.
فلک اندر دل مسکین مو نِهازین غم هرچه در انبانه دیری
هوش مصنوعی: آسمان در دل این آدم بیچاره، غم و اندوهی سرشار از خاطرات تلخ و دردناک را نگه داشته است، بیاین که به این غم دیرینه اهمیت بدهد.