دوبیتی شمارهٔ ۳۶۱
هوش مصنوعی: در این ابیات شاعر از غم و درد دل خود سخن میگوید. او از دوست و یاری که در کنار او نیست، و از بیمهری و ناکامی در عشق شکایت میکند. در واقع، شاعر از عدم حضور یار و تاثیری که این غیبت بر او دارد، گلهمند است و احساس تنهایی و شکست را بیان میکند.
ته که نوشم نهای نیشم چراییته که یارم نهای پیشم چرایی
هوش مصنوعی: چرا تو در کنارم نیستی در حالی که من در کنارت نیستم و عدم حضور تو برایم دردناک است؟
ته که مرهم نهای ریش دلم رانمک پاش دل ریشم چرایی
هوش مصنوعی: تو که نمیتوانی به زخم دل من دارویی بمالی، چرا بر آن زخمی که بر دلم هست، نمک میپاشی؟