شمارهٔ ۵۲
هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و زیبایی شاعری است که در مقابل محبوب خود احساسات عمیق و شگرفی دارد. شاعر از بلا و دشواری‌هایی که به خاطر عشق به محبوبش متحمل می‌شود سخن می‌گوید و به زیبایی و جذابیت او اشاره می‌کند. او از ناز و عشوه‌های محبوبش یاد می‌کند و خود را قربانی عشق او می‌داند. همچنین، به حسرت و اشتیاقی که در غیبت محبوبش احساس می‌کند، پرداخته و در نهایت از زیبایی و جذبه او به وجد آمده و آن را ستایش می‌کند.
چون جلوه‌گر گردد بلا از قامت فتان توصد ره کنم در زیر لب خود را بلاگردان تو
هوش مصنوعی: زمانی که زیبایی تو نمایان می‌شود و سختیها را به یاد میآورم، به هزار راه در دل خود دعا میکنم که تو مرا از این بلاها محفوظ داری.
در جلوهٔ تو نازک میان کوشیده بهر من به جانمن کرده در زیر زبان جان را فدای جان تو
هوش مصنوعی: در زیبایی و جذبهٔ تو، دل من برای تو سخت تلاش کرده و با تمام وجودم، جانم را با تمام وجود فدای تو ساختهام.
در رقص هرگه بسته‌ای زه بر کمان دلبریمن تیر نازت خورده و گردیده‌ام قربان تو
هوش مصنوعی: هر بار که تو را میرقصاندند و زلفهایت را به کمان شکوهمند تشبیه کردند، تیر زیبایی تو به قلب من نشسته و من به خاطر تو جانم را فدای تو کردهام.
چون رفته‌ای دامن‌کشان من از تخیل سوده‌امبر پرده‌های چشم خود منت کشان دامان تو
هوش مصنوعی: وقتی تو رفتی، من از خیال تو فاصله گرفتهام و آنچنان در دنیای خود غرق شدهام که تنها تصویر تو را بر پردهی چشمانم میجویم و به دنبال خاطراتت هستم.
هر شیوه کز شرم و حیا در پرده بودت ای پریاز پرده آوردی برون ای من سگ عرفان تو
هوش مصنوعی: ای پری، هر نوعی از شرم و حیا که در پس پرده برای تو وجود داشت، اکنون به بیرون آوردهای. من همچون سگی در خدمت معرفت و حقیقت تو هستم.
از حاضران در غیرتم با اینکه هست از یک دلیروی اشارتها به من از عشوهٔ پنهان تو
هوش مصنوعی: با اینکه در میان جمع هستم، اما افتادگی و غیرت من نمیگذارد که به راحتی به اشارهها و ناز و عشوه‌های نهان تو پاسخ دهم.
کاکل پریشان چون روی گامی گران کن جان منتا جان فشاند محتشم بر جعد مشک افشان تو
هوش مصنوعی: با موهای پریشان و زیبا، گامهای خود را به آرامی بردار، ای دلبر؛ تا من، از شدت عشق، جانم را برای تو فدای کنم و بر زیباییهای تو بوسه زنم.