شمارهٔ ۵۳
هوش مصنوعی: این شعر درباره درد و دلتنگی عاطفی شاعر است. او از گریه و غم خود می‌گوید و به فقدان عشق و زیبایی می‌اندیشد. شاعر به شدت احساس تنهایی و ناامیدی می‌کند و با یادآوری لحظات شیرین عشق، به سؤالاتی از خود و دیگران می‌پردازد. او اشاره می‌کند که عشق و سعادتی که باید داشته باشد، در درونش گم شده و از دیگران می‌پرسد که آن عشق و شادی را کجا یافته‌اند. شاعر به نوعی احساس دیوانگی در جستجوی معشوقش را نیز بیان می‌کند و به شدت از حال و روز خود ابراز نارضایتی می‌کند.
شدم از گریه نابینا چراغ دیدهٔ من کوسیه گردید بزمم شمع مجلس دیدهٔ من کو
هوش مصنوعی: از شدت گریه و اشک، چشمانم را نمیتوانم ببینم. حالا که مراسم و جشن من تاریک و غمگین شده، دیگر آن شمعی که روشنیبخش مجلس من بود کجاست؟
عنان بخت هر بی دل که بینی دلبری داردنگهدار عنان بخت بر گردیدهٔ من کو
هوش مصنوعی: هر کس که دلش را شکسته ببینی، بختش به دست محبوبی خوشروش آمده است. پس ای خوشبختی من، کجا هستی که افسار بخت مرا نگهداری؟
به میزان نظر طور بتان را جمله سنجیدمندیدم یک کران تمکین بت سنجیدهٔ من کو
هوش مصنوعی: من به اندازهی نظر و دیدم، همهی زیباییهای معشوقهها را سنجیدم، اما نتوانستم حد و مرزی برای تمکین و زیبایی آنها پیدا کنم؛ پس از کجاست که معیار زیبایی محبوب من را یابم؟
بود دامن به دست صد خس این گلهای رعنا راگل یکرنگ دامن از خسان برچیدهٔ من کو
هوش مصنوعی: در اینجا، سخن از زیبایی و لطافت گلهاست که در دامن کسی جمع شده است. شاعر احساس می‌کند که این گلها، همگی به رنگ و شکل مختلف هستند، اما کسی که دامن را در دست دارد، از میان آنها فقط یک گل خاص و یکتا را برگزیده و بقیه را کنار گذاشته است. این انتخاب نشاندهندهی خاص بودن و ارزشمندی آن گل در میان سایر گلهاست.
چو مجنونی ببینی در بیابانها بپرس ای مهکه مجنون بیابان گرد محنت دیدهٔ من کو
هوش مصنوعی: اگر مجنونی را در بیابانها ببینی، از تو ای ماه روشن بپرس که آن مجنون در جستجوی کدام درد و رنج من است.
چو ناوک‌خورده صیدی را کنی بسمل، بگو با خودکه صید زخمی در خاک و خون غلطیدهٔ من کو
هوش مصنوعی: اگر شکار زخمی را بر زمین بیندازی و به آن آسیب برسانی، از خود بپرس که آن شکار که در خون و خاک غلتیده، کجاست؟
ز اشک محتشم افتاد شور اندر جهان بی توتو خود هرگز نگفتی عاشق شوریدهٔ من کو
هوش مصنوعی: از اشکهای محتشم، در جهان بیتو هیجان و شور به وجود آمد. تو هرگز نگفتی عاشق دیوانهٔ من کجاست.