شمارهٔ ۱۹
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از تجربیات عاشقانه و تأثیرات عمیق عشق بر وجود خود سخن می‌گوید. او بیان می‌کند که زمانی که معشوقش به عشق او پی برد، با یک نگاه شرمنده‌اش کرد و شوقی در دلش ایجاد کرد. اما این شوق به سرعت به انتظار نگاهی دیگر تبدیل شده و او را عذاب می‌دهد. شاعر از عافیت و آرامش دور شده و در دنیای عشق مکدر و دچار درد و بی‌قراری است. او احساس می‌کند که از بهشت فراغت به دوزخ عشق رانده شده و هیچ‌کس درک نمی‌کند که او چه می‌گذرد. در نهایت، از شناخت و همدردی دیگران نسبت به دردهایش ناامید است.
چو دی ز عشق من آگه شد و شناخت مرابه اولین نگه از شرم آب ساخت مرا
هوش مصنوعی: دیروز عشق من به آگاهی و شناختی درباره من رسید و به محض اینکه با یک نگاه به من نگریست، از شرم آب شد.
به یک نگاه مرا گرم شوق ساخت ولیدر انتظار نگاه دگر گداخت مرا
هوش مصنوعی: با یک نگاه تو، شوق و ذوق زیادی در دل من ایجاد شد، اما اکنون در انتظار نگاه دیگری از تو، در اضطراب و دلشوره به سر میبرم.
به چنگ بیم رگ جانم آشکار سپردولی چنان که نفهمید کس نواخت مرا
هوش مصنوعی: بیم و ترس به جانم چنگ انداخت و آشکار شد، اما به گونهای بود که هیچ‌کس متوجه نشد که چقدر به من محبتی شد.
ز عافیت شده بودم تمام نقد حضوربه حیله برد دل عشق‌باز و باخت مرا
هوش مصنوعی: من در آرامش و آسایش کامل بودم و تمام داشتههای خود را در برابر عشق فریبنده باختم و دل به او دادم.
سواد اعظم اقلیم عافیت بودمخراب ساخت سواری به نیم تاخت مرا
هوش مصنوعی: من در سرزمین آرامش و خوشبختی زندگی میکردم، اما ناگهان بر اثر یک حادثه یا اتفاق ناگوار، به سوی بیسرنوشتی و تباهی هدایت شدم.
من از بهشت فراغت شدم به دوزخ عشقکه هرگز از خنکی آن هوا نساخت مرا
هوش مصنوعی: من از آرامش بهشت جدا شدم و به دوزخ عشق وارد شدم، جایی که هیچگاه نتوانستم از هوای خنک آن بهرهمند شوم.
به دردمندی من کیست محتشم که المبه اهل درد نه پرداخت تا شناخت مرا
هوش مصنوعی: کیست که به دردمندی من توجهی دارد؟ هیچ کس به درد و رنج اهل درد نمیپردازد تا مرا بشناسد و حال مرا درک کند.