شمارهٔ ۱۸
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به احساسات عمیق خود اشاره می‌کند. او درباره‌ی اشک‌ها و غم‌هایش می‌گوید که در صورت بروز حس عاطفی شدید، می‌تواند به سرعت دنیای خود را تغییر دهد. او از دلتنگی و سوزی که از ارتباط ناکامش دارد، صحبت می‌کند و بر درد قدیمی و عمیق خود تأکید می‌کند. شاعر به زیبایی و فریبایی یک معشوق اشاره می‌کند و به او توصیه می‌کند که از ظلم و خیانت بپرهیزد، زیرا این رفتار می‌تواند به شخصیت انسان‌ها آسیب بزند. او همچنین به حریم دل و عشق واقعی اشاره می‌کند و می‌گوید که اگر محبت و خوشی نباشد، غم و اندوه را نمی‌شناسد. در نهایت، شاعر به اهمیت نگهداری از عشق و احساسات خود تأکید می‌کند و به دوستش خواستار می‌شود که در این زمینه محتاط باشد.
گر بهم می‌زدم امشب مژهٔ پر نم راآب می‌برد به یک چشم زدن عالم را
هوش مصنوعی: اگر امشب به هم می‌زدم مژههای پر از اشک را، در یک چشم بر هم زدن، کل دنیا را آب می‌برد.
سوز دیرینه‌ام از وصل نشد کم چه کنمکه اثر نیست درین داغ کهن مرهم را
هوش مصنوعی: درد و رنجی که سالها در دل دارم با وصال محبوب کمتر نشده است. چه کنم که هیچ نشانهای از بهبود در این زخم قدیمی وجود ندارد و مرهمی بر آن تأثیری ندارد.
آن پری چهره مگر دست بدارد از جورورنه بر باد دهد خاک بنی‌آدم را
هوش مصنوعی: اگر آن موجود زیبا از ستم و ظلم دست برندارد، خاک آدمی را به نابودی میکشاند و به باد میدهد.
ای تو را شیردلی در خم هر موی به بندقید هر صید مکن زلف خم اندر خم را
هوش مصنوعی: عزیزم، تو که با دل شیر و شجاعت خود، موهایت را درهم پیچیدهای، بگذار آزاد باشند و در دامهای عشق گرفتار نشوند. زلفهای خمیدهات را از قید و بند آزاد کن و بگذار زیباییات به طبیعت خود ادامه دهد.
بنشین در حرم خاص دل ای دوست که مندور دارم ز رخت دیدهٔ نامحرم را
هوش مصنوعی: ای دوست، در مکان ویژهای از دل نشستهای، چرا که من نمیخواهم چشم نامحرمی به چهرهات بیفتد.
باددر بزم غمم نشه‌ای از درد نصیبکه در آن نشئه ز شادی نشناسم غم را
هوش مصنوعی: در مجالس غم من، نسیم بادی نمیوزد که من در آن حالت نشئه، از شادی به قدری غرق هستم که نمیتوانم غم را بشناسم.
خواهی اکسیر بقا محتشم از دست مدهساغر دم به دم و ساقی عیسی دم را
هوش مصنوعی: اگر میخواهی به جاودانگی و بقا دست پیدا کنی، هیچگاه ساغر را از دست نده و هر لحظه از هدیههای زندگی بهرهمند شو.