شمارهٔ ۳۶
هوش مصنوعی: این شعر دربارهٔ ورود سروی زیبا به خانهٔ شاعر است که زندگی را برای او زنده و شاداب می‌کند. شاعر از احساسات متناقض خود سخن می‌گوید؛ از نشاط اولیه که به زودی جای خود را به افسردگی می‌دهد. او به زلف زیبای معشوق اشاره می‌کند که هرگز نتوانسته از دل او تأثیری بگذارد. شاعر به این نکته اشاره می‌کند که معشوق هرگز به شراب لب نزده، زیرا غم و درد او را درک می‌کند. همچنین، به اجبار و دشواری‌هایی که به خاطر عشقش تجربه می‌کند، اشاره می‌کند و نهایتاً به زندگی خود و وضعیتی که در آن قرار دارد، می‌پردازد.
سروی از یزد گذر کرد به کاشانهٔ ماکه ازو چون ارم آراسته شد خانهٔ ما
هوش مصنوعی: سرو زیبایی از یزد به خانهٔ ما عبور کرد و به قدری دلانگیز بود که خانهٔ ما مانند بهشت زیبا و دلنشین شد.
با دلی گرم نشاط آمد و از حرف نخستگشت افسرده دل از سردی افسانهٔ ما
هوش مصنوعی: دل شاد و گرم خوشحالی به وجود آمد، اما با شنیدن نخستین کلمه، این دل شاد تحت تأثیر داستان سرد ما، افسرده و ناراحت شد.
فتنه را سلسله جنبان نشد آن زلف که هیچاعتباری نگرفت از دل دیوانهٔ ما
هوش مصنوعی: فتنه به وجود آمده، تحت تأثیر آن زلف که هیچ ارزشی از دل دیوانهٔ ما نگرفت، به حرکت در نیامد.
به شراب لبش آلوده نگردید که دیدپر ز خوناب جگر ساغر و پیمانهٔ ما
هوش مصنوعی: از نوشیدن شراب لب او خودداری کنید، زیرا دیدهام که چشمانش پر از غم و درد جگر است، همچون ساغر و پیمانهای که پر از یأس و اندوه است.
مرغ طبعش طیران داشت چو بر اوج غرورپیش او بود عبث ریختن دانهٔ ما
هوش مصنوعی: مرغی که خوی آزادپروازی داشت، وقتی به اوج غرور و خودپسندی رسید، ریختن دانههای ما در برابرش بیفایده و در بیهودگی بود.
گرد تکلیف نگشتم از آن رو که نبودلایق پادشهی بزم گدایانهٔ ما
هوش مصنوعی: من به خاطر اینکه شایستهٔ مقام پادشاهی بزم فقیرانهٔ خود نمیدانستم، از مسئولیتها و چالشها دور نشدم.
محتشم چرخ گدای در ما گشتی اگرشدی آن گنج روان ساکن ویرانهٔ ما
هوش مصنوعی: اگر تو هم مانند گدای چرخ، به دور ما بگردی و به ما نزدیک شوی، ممکن است که آن گنج بینظیر و ارزشمند را که در این ویرانه نهفته است، پیدا کنی.