شمارهٔ ۷۲
هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و زیبایی است. شاعر به تحسین چشم‌های معشوق می‌پردازد و آنها را به تیرهایی تشبیه می‌کند که دل او را هدف قرار داده‌اند. او از تأثیر عمیق نگاه معشوق بر خود صحبت می‌کند و بیان می‌کند که چطور عشق و زیبایی معشوق، زندگی‌اش را تسخیر کرده است. همچنین اشاره می‌کند که در میان مشکلات و دردهای ناشی از عشق، مسئولیت همه چیز بر دوش اوست و معشوق بدون ایراد است. در نهایت، شاعر با اندوهی به زنجیره‌های عشق و دیوانگی‌اش اشاره می‌کند.
آهوی چشم بتان چشم تو را نخجیر استچشم صید افکن تو آهوی آهو گیر است
هوش مصنوعی: چشم‌های تو همانند آهویی برای شکار است، که بتهای زیبا آن را هدف قرار داده‌اند. تو نگاهی داری که مانند طعمهای برای شکارچیان است.
کرده تیر نگهت را سبک آهنگ به جانصف مژگان درازت که پر آن تیر است
هوش مصنوعی: نگاه تو مانند تیری سبک و سریع است، که در دل صف مژگانت نفوذ کرده و آنجا را پر کرده است.
رتبهٔ عشق رقیب از نگهش یافته‌ایکه ز نظارهٔ او رنگ تو بی‌تغییر است
هوش مصنوعی: عشق رقیب تو آنقدر قوی و تاثیرگذار است که از نگاهش متوجه شدهای که رنگ و حالتی که داری، چه تغییراتی نکرده است.
تا خطت یافته تحریر رخ ساده رخانپیش رخسار تو خطیست که بی‌تحریر است
هوش مصنوعی: تا زمانی که نگاه تو را میبینم، روی ساده و بیپیرایهی تو برای من همچون خطی است که نیازی به نوشتن ندارد.
کرده صد کار فزون در دل تو نالهٔ منچه کند آن چه نکرد است همین تاثیر است
هوش مصنوعی: در دل تو کارهای زیادی انجام شده است، ناله من چه فایدهای دارد؟ آنچه از قبل انجام شده، همین تأثیر را به جا گذاشته است.
در مهمات اسیران که به جان در گروندآن چه تقصیر مرا نیست تو را تقصیر است
هوش مصنوعی: در مشکلات و سختیهای زندگی که باعث درد و رنج میشوند، مسئولیت و تقصیر به من مربوط نیست، بلکه به تو مربوط میشود.
محتشم کرد سراغ دل ازان سلسله موگفت دیوانگی کرده و در زنجیر است
هوش مصنوعی: محتشم از طرف دل درباره آن زنجیر مو سوال کرده و میگوید که دیوانه شده و در قید و بند است.