شمارهٔ ۱۷۵
هوش مصنوعی: این شعر به احساسات عمیق و دغدغه‌های عاشقانه شاعر می‌پردازد. شاعر در شبها نمی‌تواند به آرامش برسد و خیال معشوقه‌اش او را رها نمی‌کند. او از زیبایی و حرکات معشوق صحبت می‌کند که به زندگی و آرامش او جان می‌بخشد، ولی در عین حال احساس می‌کند که مرگ به او نزدیک است و زمان جوانی‌اش در حال گذر می‌باشد. شاعر همچنین به بی‌جوابی سوالاتش از معشوقه اشاره می‌کند و از بردباری او در برابر عشق و جذبه‌اش سخن می‌گوید. در کل، این شعر نمایانگر عواطف پیچیده و تردیدهای عاشقانه است که شاعر در آن احساس می‌کند.
مرا خیال تو شبها به خواب نگذاردچو تن به خواب دهم اضطراب نگذارد
هوش مصنوعی: خیال تو باعث شده شبها خواب راحتی نداشته باشم، حتی وقتی که به خواب میروم، اضطراب حضور تو آرامش را از من میگیرد.
خیال آرزوئی می‌پزم که می‌ترسماگر تو هم بگذاری حجاب نگذارد
هوش مصنوعی: من در دل آرزویی را میپرورانم که از این میترسم اگر تو نیز اجازه دهی، حجاب و مانعی بر سر راه نگذارد.
به طرف جوی اگر بگذری به این حرکاتخرامش تو تحرک در آب نگذارد
هوش مصنوعی: اگر از کنار جوی بگذری، نرمی و زیبایی حرکت تو به آب حرکتی نمیدهد.
تو گرم قتل اجل نارسیده‌ای که شویفلک به سایه‌اش از آفتاب نگذارد
هوش مصنوعی: تو در حال جنگیدن با سرنوشتی هستی که هنوز به وقتش نرسیده، به طوری که وقتی آن برسد، دنیا را در سایه‌اش گمراه کند و به خیال خود، از تابش خورشید دور نگه دارد.
به من کسی شده خصم ای اجل که در کارمعنان به دست تو سنگین رکاب نگذارد
هوش مصنوعی: مرگ به من حسدی ورزیده است و به طوری در زندگیام دخالت می‌کند که هیچ چیز نمی‌تواند به آسانی پیش برود و همه چیز به تاخیر میافتد.
ز ناز بسته لب اما به غمزه فرمودهکه یک سوال مرا بی‌جواب نگذارد
هوش مصنوعی: با وجود اینکه لبانش به خاطر ناز بسته است، اما با حرکات چشمانش به من می‌گوید که یک سوال را بدون پاسخ نگذارم.
هزار جرعه دهد عشوه‌اش به بوالهوسانچو دور محتشم آید عتاب نگذارد
هوش مصنوعی: عشقش همچون هزار جرعهای است که به دلباختگان میدهد، اما وقتی که زمان سختی و عتاب میرسد، هیچ کوتاهی نمی‌کند.