شمارهٔ ۱۸۱
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر شادی و شوق ناشی از دیدار معشوق است. شاعر با توصیف طلوع آفتاب به انتقال احساس خوشحالی و شعف خود اشاره می‌کند. او از پرواز مرغ عشق و غم صحبت کرده و می‌گوید که محبت و امید به وصل باعث تغییر حالش شده است. در نهایت، او از اینکه در کلام دیگران شکوه و شکایت از جدایی وجود دارد، می‌گوید ولی خوشبختی از خبر وصال باعث سکوت آن‌ها شده است.
چون طلوع آن آفتاب از مطلع اقبال کردماند تن از شعف و جان از ذوق استقبال کرد
هوش مصنوعی: زمانی که آفتاب خوشبختی به شکوفایی رسید، بدن از شوق و شادمانی سرشار شد و روح از لذت و خوشحالی پر شد.
ترک ما ناکرده از بهر سفر پا در رکابترکتاز لشگر هجران مرا پامال کرد
هوش مصنوعی: عشق و جدایی تو باعث شده که من به خاطر سفر و سفربازان غم هجرانم، زیر پای غم و ناراحتی پایمال شوم.
اول از اهمال دوران در توقف بود کارلیک آخر کار خود بخت سریع اقبال کرد
هوش مصنوعی: در ابتدا، به دلیل غفلت زمان، کارها متوقف مانده بود. اما در پایان، بخت به سرعت به کمک آمد و اوضاع تغییر کرد.
بی گمان دولت به میدان رخش سرعت می‌جهانددر جنیبت بردنش هرچند دور اهمال کرد
هوش مصنوعی: بیشک موفقیت و شانس در میدان کار و تلاش به سرعت ظاهر میشود و حتی اگر در آغاز کمی تأخیر داشته باشی، باز هم میتوانی آن را به دست آوری.
آتش ما را چو مرغ نامه‌آور ساخت تیزمرغ غم را بر سر ما بی‌پر و بی‌بال کرد
هوش مصنوعی: آتش دل ما مانند پرندهای خبررسان ما را به تندی به سمت غم و اندوه کشاند و آن غم را بدون پر و بال بر سر ما نازل کرد.
آن چنان حالم دگرگون شد که جان دادم به بادزان نوید بیگمانم چون صبا خوشحال کرد
هوش مصنوعی: حالم به قدری تغییر کرد که انگار جانم به هوا رفت؛ چون خبری به من رسید که مانند نسیم به من شادی بخشید.
بر زبان محتشم صد شکوه بود از هجر تومژدهٔ وصلت ز بس خوشحالی او را لال کرد
هوش مصنوعی: محتشم به تکرار و عشق به تو و غم جداییات شکایت می‌کند، اما وقتی خبر خوش پیوستنت به او رسید، از خوشحالی آنقدر شاد شد که زبانش بند آمد.