شمارهٔ ۱۸۶
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به احساسات عمیق خود اشاره می‌کند و از دلتنگی برای معشوق سخن می‌گوید. او با استفاده از تصویرسازی‌های زیبا، حالت‌های احساسی خود را به تصویر می‌کشد. بوی عزیزش او را به یاد روزهای خوش می‌اندازد و از درد جنون و عشق صحبت می‌کند. او همچنین به مشکل‌ها و سختی‌هایی که از عشق به وجود آمده اشاره می‌کند و در عین حال امید دارد که عشقش به وصالی دست یابد. شاعر در نهایت، زیبایی و خوش‌حالی را در چشم محبوبش توصیف می‌کند.
دی باد چو بوی تو ز بزم دگر آوردچون مجمرم از کاسهٔ سر دود برآورد
هوش مصنوعی: در روزی که بادی به مشامم بویی شبیه به تو داد، مانند اینکه از کاسهٔ سرم بخار و دود برمیخیزد.
از داغ جنون من مجنون خبری داشتهر لاله که سر از سرخاکم به درآورد
هوش مصنوعی: هر لالهای که از خاک بیرون میآید، از عشق و دیوانگی من خبر دارد و به نوعی از درد و رنج من باخبر است.
شیرین قدری رخش وفا راند که فرهادبا کوه غمش دست به جان در کمر آورد
هوش مصنوعی: شیرین به قدری زیبا و وفادار بود که فرهاد برای رسیدن به او و مقابله با غمهایش، جانش را به خطر انداخت و سختیهای زیادی را تحمل کرد.
در بادیه سیل مژه‌ام خار دمایندتا ناقهٔ او بر من مسکین گذر آورد
هوش مصنوعی: در بیابان، اشکهای من مانند سیل جاری است، تا اینکه شتر او از کنار من، این مسکین، عبور کند.
هرچند فلک طرح جفا بیشتر انداختدر وادی عشق تو مرا بیشتر آورد
هوش مصنوعی: هرچند سرنوشت بر من سختی و ظلم بیشتری روا داشته، اما عشق تو مرا به سوی خود بیشتر جذب کرده است.
امید که از شاخ وصالت نخورد برای نخل مراد آن که مرا از تو برآورد
هوش مصنوعی: امید دارم که از پیوند عشق تو، روح من به سمت خواستههای واقعیام برود و مرا از خودت دور نسازد.
بر محتشم از چشم خوشت چون نظر افتادخوش حوصله‌ای داشت که تاب نظر آورد
هوش مصنوعی: وقتی که نگاه تو به محتشم افتاد، او از خوش‌حالی به اندازهای آرام بود که توانست این نگاه را تحمل کند.