شمارهٔ ۱۹۴
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر با بیان غم و اندوه خود از جدایی معشوق، احساسات عمیقش را توصیف می‌کند. او می‌گوید که وقتی گریه کند، اشک‌هایش همچون سیلاب از چشمانش جاری می‌شود و در روزهایی که حسرت معشوقش را می‌کشد، آرزو دارد که کاخ آرزوهایش سرنگون شود. انتظار سوار کج‌کله‌ای را می‌کشد که تمایلی به آمدن ندارد و این انتظار، بر درد جدایی‌اش می‌افزاید. شاعر تصویر می‌کند که تیرهای عشق، هرچند به آرامی، دلش را می‌درد و دلش را به درختی تشبیه می‌کند که از هر حرکتی، جانش سرازیر می‌شود. در نهایت، با وجود سکوتش، احساساتش سر به اوج می‌زند و حرارت دلش به مانند آتشی در وجود افعی، شعله‌ور است.
چو گریم بی تو اشگم از بن مژگان فرو ریزدکه چون خیزم ز جا سیلابم از دامان فرو ریزد
هوش مصنوعی: وقتی که بدون تو گریه کنم، اشکهایم از مژگانم سرازیر می‌شود، و زمانی که از جا بلند شوم، سیلابی از دامانم میریزد.
پذیرد طرح کاخ عشرتم دوران مگر روزیکز آهم این نیلوفری ایوان فرو ریزد
هوش مصنوعی: اگر روزی روزگاری، این کاخ باشکوهی که ساختهام به لطف خودم پایدار بماند، اما به یاد داشته باش که یک روز ممکن است با آهی که از دل برمیآید، این زیباهای نیلوفری رنگ و جلوهاش از بین برود.
نیامد آن سوار کج کله در مجلس رندانکه مغز استخوانم در تب هجران فرو ریزد
هوش مصنوعی: سوار کجکلاه هنوز به محفل رندان نیامده است و من در دلتنگی فراق او، جانم در درونم به آتش میسوزد و تب می‌کند.
به سرعت بگذرد هر تیرش آخر از دل گرممازو چون قطره آب آهنین پیکان فرو ریزد
هوش مصنوعی: هر تیر او به سرعت از دل گرم و شادابم خواهد گذشت، همچنان که قطره آب بر پیکان آهنی فرو میافتد.
به نخلی بسته‌ام دل کز هوائی گر کند جنبشبه جای میوه از هر شاخ وی صد جان فرو ریزد
هوش مصنوعی: دل خود را به درخت نخیلی بسته‌ام که اگر از هوای اطراف خود تکانی بخورد، به جای میوه، از هر شاخهاش جانهای زیادی فرو میریزد.
خموشی محتشم اما سخن سر می‌زند کلکتبه آن گرمی که آتش از دل ثعبان فرو ریزد
هوش مصنوعی: سکوت محتشم نگوید، اما دلش پر از حرف است. قلبش آنقدر گرم است که میتواند آتش را از دل مار احساس کند و بریزد.