شمارهٔ ۲۰۴
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از پایان شب فراق و بازگشت یار صحبت می‌کند. او از خواندن خواب غم و طلوع خورشید سخن می‌گوید و روز جدیدی را نوید می‌دهد. شاعر به شدت از دوری یار رنج کشیده و حالا با آمدن او، شادی و امید به زندگی بازمی‌گردد. او از سختی‌هایی که در این مدت تحمل کرده است یاد می‌کند و به عشقش، که در برابر مشکلات و ناامیدی‌ها رشد کرده است، افتخار می‌کند. در نهایت، شاعر از کسی که متوجه این عشق و دلتنگی نمی‌شود، انتقاد می‌کند و خواستار قدردانی از عشق و انتظار است.
دلا گذشت شب هجر و یار از سفر آمدز خواب غم بگشا دیده کافتاب برآمد
هوش مصنوعی: ای دل، شب فراق به پایان رسید و یار از سفر بازگشت. از خواب غم بیدار شو که خورشید طلوع کرده است.
شب فراق من سخت جان سوخته دل راسهیل طلعت آن مه ستاره سحر آمد
هوش مصنوعی: در شب جدایی، دلِ سوخته و رنجکشیده من با آمدن کسی چون سهیل، آن ماه تابان و ستاره صبح، آرام میگیرد.
فدای سنگ سبک خیز یار باد سر منکه بر سر من خاکی ز باد تیزتر آمد
هوش مصنوعی: من فدای یاری هستم که با گامهای سبک و نرمش، مرا تحت تاثیر خود قرار می‌دهد. سر من، که حتی خاک بر آن از وزش تند باد نیز جلوتر آمده، نشان از عشق و ارادت من به او دارد.
تو ای بشیر بشارت ببر به قافلهٔ جانکه یوسف امل از چاه آرزو بدرآمد
هوش مصنوعی: ای پیامآور، به کاروان جان خوش خبری بده که یوسف آرزوها از چاه ناامیدی بیرون آمده است.
چه داند آن که نسوزد ز انتظار که یارچه مدتی سپری شد چه محنتی بسر آمد
هوش مصنوعی: کسی که در انتظار نیست، از مشکلات و سختیهای عشق و زمان زیادی که گذشته، بیخبر است.
نهال عشق که بود از سموم حادثه بی‌برهزار شکر که از آب چشم ما ببر آمد
هوش مصنوعی: نهال عشق که بهخاطر سختیها و مشکلات رشد کرده، هرچند که از دلتنگی و غم ما تغذیه شده، اما به همراه خود بسیاری از نعمتها و لذتها را نیز به ارمغان آورده است.
تو خود ز سنگ نه‌ای ای محتشم چه حوصله بود اینکه جان ز ذوق ندادی دمی که این خبر آمد
هوش مصنوعی: ای محتشم، تو خود از جنس سنگ نیستی، پس چرا اینقدر بیحوصله هستی که حتی لحظهای از شوق جان ندی تا این خبر به تو برسد؟