شمارهٔ ۲۰۶
هوش مصنوعی: این شعر به بیان درد و رنج عاشقانه و تاثیر آن بر روح و جسم می‌پردازد. شاعر از تیر غمزه معشوق صحبت می‌کند که بر جان ناتوانش نشسته و او را از ادامه زحمت و رنج دل می‌آورشد. او با حسرت به غنچه‌ای اشاره می‌کند که با وجود شبنم، هرگز تر نمی‌شود و این نشان‌دهنده ناپایداری احساسات است. شاعر به تاثیر ذکر معشوق بر خود اشاره می‌کند و از رسوایی‌اش می‌گوید که او را به سمت مرگ می‌کشاند. در نهایت، شاعر تصمیم می‌گیرد که بهتر است در تنهایی به سر ببرد تا در جمع دیگران و یادآوری آلامش. این شعر به توصیف احساسات عمیق و تنهایی ناشی از عشق و فراق می‌پردازد.
چو تیر غمزه افکندی به جان ناتوان آمددگر زحمت مکش جانا که تیرت بر نشان آمد
هوش مصنوعی: وقتی که تیر ناز و غمزهات را به سمت جان ضعیف من انداختی، دیگر زحمت نکش عزیزم، چون تیر تو به هدف نشسته است.
سحرگه تر نشد در باغ کام غنچه از شبنمکه لعلت را تصور کرد و آتش در دهان آمد
هوش مصنوعی: صبح زود، غنچه در باغ به خاطر شبنم تر نشد، زیرا که تصویر لعل (یا سنگ قیمتی) تو را در ذهن داشت و این تصور آتش را در دهان او به وجود آورد.
نمازم کرد تلقین شیخ و آخر زان پشیمان شدکه ذکر قامت آن شوخ اول بر زبان آمد
هوش مصنوعی: نمازم را شیخ به من آموخت و در پایان، از این که اولاً ذکر زیبایی آن معشوق بر زبانم جاری شد، پشیمان گردیدم.
هلاکم بی‌وصیت خواست تا کس نشنود نامشز رسوائی چو من زان رو به قتلم بی‌کمان آمد
هوش مصنوعی: من به خاطر بیتدبیری و نابخردی جانم در خطر است، تا آنجا که حتی نمیخواهم نامم از رسوایی شنیده شود. به همین دلیل، به استقبال مرگ رفتهام، بدون اینکه نیازی به کمان و تیر داشته باشم.
رسید افکنده کاکل بر قفا طوری که پنداریقیامت در پی سر آفت آخر زمان آمد
هوش مصنوعی: دخترکی با موهای آشفته و زیبا از دور به چشم میخورد، طوری که به نظر میرسد آخرین روزها و نوید قیامت در انتظار اوست.
مه من طفل و من رسوا و این رسوائی دیگرکه هرجا مجمعی شد قصهٔ ما در میان آمد
هوش مصنوعی: ماه من کودک است و من رسوا هستم. این رسوایی به گونهای است که هرجا جمعی تشکیل میشود، داستان ما در میان میآید.
همان بهتر که باشم محتشم در کنج تنهائیکه با هرکس دمی همدم شدم از من به جان آمد
هوش مصنوعی: بهتر است که در تنهایی خود باشم و با دیگران زیاد در ارتباط نباشم، چرا که هر بار که با کسی وقت گذراندهام، احساس خستگی و کلافگی کردهام.