شمارهٔ ۲۳۱
هوش مصنوعی: این شعر درباره‌ی ناپایداری و زحمات زندگی است، به ویژه با توجه به آرزوها و آمال مردم. شاعر می‌گوید کسانی که از درد و رنج دورند، در پی آرامش هستند. او به تلخی می‌گوید افرادی که به لطف و محبت دیگران عادت کرده‌اند، باید مراقب باشند که زود از خوشی‌ها محروم نشوند. شاعر با اشاره به بیت‌الحرام، از دیگران می‌خواهد که به خاطر رنج و مشقت‌هایی که بر او رفته، کاری نکنند که بر چهره‌اش زخم ایجاد شود. همچنین، او به زاهدان توصیه می‌کند که به دنبال معنای حقیقی زندگی باشند و فقط به ظواهر مذهبی دقت نکنند. در نهایت، او از کسانی که به دنبال بهشتی بودن هستند، می‌خواهد که به خرابات و به زندگی بی‌پرواتر روی بیاورند.
آسودگان چو نشئه درد آرزو کنندآیند و خاک کشتهٔ تیغ تو بو کنند
هوش مصنوعی: آرامشطلبان با حس ناراحتی و آرزوی دیدن تو به دنبال تو میآیند و یاد و خاطرهٔ زخمی که از دست تو خوردهاند را زنده میکنند.
یک دم اگر ستم نکنی میرم از المبیچاره آن کسان که به لطف تو خو کنند
هوش مصنوعی: اگر لحظهای به من بیرحمی کنی، من از شدت درد و رنج میمیرم. وای بر کسانی که به مهربانی تو عادت کرده‌اند.
ای دل رسی چه بر در بیت‌الحرام وصلکاری مکن که بر رخ ما در فرو کنند
هوش مصنوعی: ای دل، تو به در خانهی کعبه رسیدهای، اما کاری نکن که بر چهرهام آسیب بزنند.
کو صبر با دو چشم نظر باز خویش راتگزارم از حسد که نگاهی درو کنند
هوش مصنوعی: صبر من در حالتی که با چشمان باز به دنیا نگاه میکنم، تمام میشود و نمیتوانم حسد را تحمل کنم، زیرا ممکن است یک نگاه به من باعث آزارم شود.
ساقی مزن به زهد فروشان صلای میزین قوم بدنماست که کاری نکو کنند
هوش مصنوعی: ای ساقی، به زاهدان ظاهرساز نگو که باده بیاورند، زیرا این افراد فقط نمایش میدهند و کار نیکی انجام نمیدهند.
از روی زاهدان نرود گرد تیرگیصد بار اگر به چشمه کوثر وضو کنند
هوش مصنوعی: اگر انسان بخواهد از زهد و دینداری دیگران تاثیر بگیرد و رنگ و بوی آنها را بپذیرد، باز هم نمیتواند از صفات زشت و ناپاکیها رهایی یابد، حتی اگر بارها با آب زلال و پاک وضو بگیرد.
پویندگان خلد برین را خبر کنیدتا همچو محتشم به خرابات رو کنند
هوش مصنوعی: به افرادی که در بهشت و خوشبختی سیر میکنند، اطلاع دهید تا مثل کسی که در حال جشن و مهمانی است، به محلههای ناپسند و دلگیر بروند.