شمارهٔ ۲۳۰
هوش مصنوعی: این شعر به موضوع خیانت و رنج ناشی از آن اشاره دارد. شاعر از رفتار ناپسند دوستان و یارانش گلایه می‌کند که بدون دلیل به او آسیب می‌زنند. او بیان می‌کند که در تلاش برای عشق و وصال است، اما با بی‌رحمی و خیانت مواجه می‌شود. او به احساسات دردناک و ناکامی‌هایش اشاره می‌کند، در حالی که دیگران در وضعیت مشابه او را درک نمی‌کنند. در نهایت، شاعر از وفاداری و جان‌فشانی سخن می‌گوید و می‌خواهد که جانش را فدای عشق کند.
آخر ای پیمان گسل یاران به یاران این کننددوستان بی موجبی با دوستداران این کنند
هوش مصنوعی: در نهایت، ای کسی که پیمانها را میشکنی، یاران با یکدیگر چنین میکنند: دوستان بیدلیل به دوستداران این گونه رفتار میکنند.
در ره رخشت فتادم خاک من دادی به بادشهسواران در روش با خاکساران این کنند
هوش مصنوعی: در مسیر زیبایی تو، من به زمین افتادم و خاکم را به باد سپردم. سواران بزرگ، با خاکی که در راه محبت غرق شده، چنین رفتار میکنند.
مرهم از تیر تو جستم زخم بیدادم زدیدلنوازان جان من با دل فکاران این کنند
هوش مصنوعی: من به دنبال تسکین زخمهای قلبیام بودم که از تیر محبت تو نشأت گرفته، و این زخمها را از دل کسانی که به من محبت کردهاند، به یاد میآورم.
خواستم تسکین سپند آتشت کردی مراای قرار جان و دل با بی قراران این کنند
هوش مصنوعی: من خواستم که آرامش بگیرم، اما تو با آتش عشقت مرا سوزاندی. ای مایه آرامش جان و دل، این درد را با بیقراریهایت به من تحمیل کردی.
رو به شهر وصل کردم تا عدم راندی مراآخر ای مه با غریبان شهریاران این کنند
هوش مصنوعی: به سمت شهری که تو در آن هستی میروم، تا ناامیدی را از خود دور کنم. ای ماه، این شهریاران با بیگانگان چه کردهاند!
من غمت خوردم تو بر رغمم شدی غمخوار غیربا حریفان غم خود غمگساران این کنند
هوش مصنوعی: من از غم تو ناراحت شدم و تو به خاطر من غمخوار شدی، اما دیگران به همراه رقبای خود در غم و اندوه، فقط به دلداری دیگریها میپردازند.
محتشم در جان سپاری بود و خونش ریختیای هزارت جان فدا با جان سپاران این کنند
هوش مصنوعی: محتشم در حال جان دادن بود و تو خون او را ریختی، ای کسی که هزاران جان فدای او می‌شود، کسانی که در حال جان دادن هستند این کار را نمی‌کنند.