شمارهٔ ۲۲۹
هوش مصنوعی: این شعر درباره درد و جدایی عاشقانه است. شاعر احساس می‌کند که محبوبش با رفتار و سخنانش به او آسیب می‌زند، اما دیگران نمی‌توانند این احساسات و سوز را درک کنند. او به تمثیل‌هایی از پرنده‌ای در قفس اشاره می‌کند که دیگر تمایلی به زندگی محدود و در قفس ندارد و به دنبال آزادی است. در نهایت، شاعر از خستگی و ناامیدی‌اش در برابر محبوب می‌گوید و تاکید می‌کند که دیگر نمی‌تواند به گذشته برگردد و از عشق پر دردش دست بکشد.
لعل تو در شکست من زمزمه بس نمی‌کندآن چه تو دوست میکنی دشمن کس نمی‌کند
هوش مصنوعی: عشق و زیبایی تو در دل من تاثیر عمیقی دارد و به قدری قوی است که هیچ کس نمی‌تواند مانند تو مسبب درد و رنج من شود.
از سخن حریف سوز آن چه تو آتشین زبانبا من خسته میکنی شعله به خس نمی‌کند
هوش مصنوعی: وقتی حریف با سخنانش مرا میسوزاند، تو با زبان آتشینت به من آسیب میزنی، ولی این آتش نمی‌تواند به علفها آسیبی برساند.
راحله از درت روان کردم و این دل طپانمی‌کند امشب از فغان آن چه جرس نمی‌کند
هوش مصنوعی: امشب به خاطر درد و اندوهی که دارم، قلبم به شدت میتپد و خوب میدانی که این احساسات به قدری عمیق و شدید است که حتی صدای زنگ جرس هم نمی‌تواند نشان دهندهی آن باشد. من از در تو خارج شدم، اما این دل ناآرام همچنان از غم و فریاد میتپد.
از خم زلف بعد ازین جا منما به مرغ دلمرغ قفس شکن دگر میل قفس نمی‌کند
هوش مصنوعی: از گیسوی تو دیگر کمکی نخواهم، چون مرغ دل دیگر نمیخواهد در قفس بماند و از آنجا بیرون نمیآید.
مرغ دلی که می‌جهد خاصه ز دام حیله‌ایدانه اگر ز در بود باز هوس نمی‌کند
هوش مصنوعی: پرنده‌ای که دلش پر از شوق و امید است، اگرچه در دام فریبها گرفتار شده باشد، به راحتی به سمت دانهای که در دسترس است نمیرود و از خواستههای خودش چشم نمیپوشد.
محتشم از کمند شد خسته چنان که چون توئیمی‌رود از قفا و او روی به پس نمی‌کند
هوش مصنوعی: محتشم از دست و پا زدن در دام خسته شده است، به طوری که وقتی تو در حال رفتن هستی، او از پشت به تو نگاه می‌کند و روی خود را به سمت تو نمیآورد.