شمارهٔ ۲۵۴
هوش مصنوعی: این شعر درباره‌ی احساسات عمیق و دردناک ناشی از جدایی و فراق است. شاعر با زبان پر احساسی از غم و اندوهی سخن می‌گوید که در نتیجه‌ی دوری معشوق به او دست داده است. او به اشک و گریه‌اش اشاره می‌کند و توصیف می‌کند که چگونه این اشک‌ها همچون پرنده‌ای بی‌بال، ناتوان و درمانده بر روی زمین می‌غلتند. شاعر احساس می‌کند که لحظه‌های وصال چقدر زود گذرند و در لحظه‌ی وداع، چشمانش پر از اشک می‌شود. با وجود تلاش برای کنترل خشم و غم، اشک‌ها همچنان بر قلبش فشار می‌آورند. او همچنین به نوگل و لطافت عشق اشاره کرده و می‌گوید که آلامش بر اثر فاصله و جدایی بر دوش او سنگینی می‌کند. در نهایت، اشاره‌ای به ضعف و ناتوانی در مواجهه با بی‌رحمی زمان و جدایی دارد.
آن که اشگم از پیش منزل به منزل می‌رودوه که با من وعده می‌فرمود و با دل می‌رود
هوش مصنوعی: آن کسی که اشکهایم از دل به بیرون میآید، از جایی به جایی می‌رود. چه غمانگیز است که او به من وعده میداد و حالا با دلِ ناراحتش می‌رود.
اشگم از بی دست و پائی در پی این دل شکاربر زمین غلطان چو مرغ نیم بسمل می‌رود
هوش مصنوعی: چشمم به خاطر نداشتن قدرت و توانایی در جستجوی دل، بر روی زمین در حال سقوط و غلتیدن همانند پرنده‌ای است که هنوز زخمی نشده است.
حال مستعجل وصالی چون بود کاندر وداعتا گشاید چشم تر بیند که محمل می‌رود
هوش مصنوعی: حالتی که هنگام وصال شوق و اشتیاق وجود دارد، چگونه است وقتی در لحظه وداع، اشکهایمان را میبینیم که محمل (بار و بندیل) در حال دور شدن است.
با وجود آن که ضبط گریه خود می‌کنمناقه‌اش از اشک من تا سینه در گل می‌رود
هوش مصنوعی: اگرچه سعی میکنم گریهام را کنترل کنم، اما اشکهایم چنان زیاد است که تا سینهی ناقهام در گل فرو می‌رود.
نوگلی کازارش از جنبیدن باد صباستآه کز آه من آزرده غافل می‌رود
هوش مصنوعی: نوگلی که به خاطر وزش نسیم بهاری رشد کرده، در حالیکه من از غم و آه خود رنج میبرم، بیخبر از حال من به آرامی میگذرد.
محتشم بهر نگاه آخرین در زیر تیغمی‌کند عجزی که خون از چشم قاتل می‌رود
هوش مصنوعی: محتشم به خاطر آخرین نگاهش، به زیر تیغ میافتد و عجز و ناتوانی را احساس می‌کند، به گونهای که خون از چشمان قاتل سرازیر می‌شود.