شمارهٔ ۲۶۶
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از حال درونی خود می‌گوید و می‌نویسد که سخنانش بوی درد و اندوه می‌دهند. او به طور عمیق با درد آشنا شده است و حالش به گونه‌ای است که از راحتی به سوی درد می‌گریزد. شاعر بر این باور است که تلاش برای فرار از درد، نشان‌دهنده بی‌دردی است و هر لحظه دردهای تازه‌ای به او هجوم می‌آورند.
او به جستجوی درد در زندگی و بین مردم می‌پردازد و می‌گوید که هرکس به نوعی به درد و رنج می‌رسد. در پایان، او به احساس افسردگی و ملالت خود اشاره می‌کند و می‌افزاید که حتی در جستجوی عافیت و آرامش، به یاد درد و رنج خواهد بود.
سخن کز حال خود گویم ز حرفم بوی درد آیدبلی حال دگر دارد سخن کز روی درد آید
هوش مصنوعی: وقتی که از حالات و احساسات خود صحبت میکنم، کلامم بوی درد و رنج میدهد. اما اگر سخنی از روی درد و رنج ناشی از آن بگویم، حال و هوای متفاوتی خواهد داشت.
چنان خو کرده با دردش دل اندوهگین منکه روزی صد ره از راحت گریزد سوی درد آید
هوش مصنوعی: دل اندوهگین من آنقدر با درد عادت کرده است که حتی روزی صد بار بهجای راحتی بهسوی درد میرود.
نجات از درد جستن عین بی دردیست می‌دانمکزو هر ساعتی درد دگر بر روی درد آید
هوش مصنوعی: رهایی از درد به معنای واقعی، همانند نداشتن درد است. میدانم که هر لحظه درد جدیدی بر دردهای قبلی اضافه میشود.
ره غمخانهٔ من پرسد از اهل نیاز اولز ملک عافیت هرکس به جستجوی درد آید
هوش مصنوعی: کسی که به دنبال درد و رنج میگردد، باید از افراد نیازمند سراغ بگیرد و از آنها بپرسد که مسیر غم و غصهام کجاست. این افراد معمولاً اولین نشانهها را از جایی که آرامش و سلامت در آن است، پیدا میکنند.
مبادا غیر زانوی وصالش عاقبت بالینسری کز هجر یاری بر سرزانوی درد آید
هوش مصنوعی: مواظب باش که مبادا در دل تنهایی و دوری از یار، به سراغ کسی بروی که دردی را که احساس میکنی، بیشتر کند و بر آلامت بیفزاید.
به قدر سوز بخشد سوز بی دردان دوران رابه دل هر ناوکی کز قوت بازوی درد آید
هوش مصنوعی: به اندازهای که درد و رنج احساس شود، میتواند تأثیر عمیقی بر دل کسانی بگذارد که از آسیبها رنج میبرند و این تأثیر بر دل افراد ضعیفتر از کسانی است که توانایی تحمل این درد را ندارند.
چنان افسرده است ای دل ملال آباد بی دردیکه روزی محتشم صدره بسیر کوی درد آید
هوش مصنوعی: دل عزیزم، چنان غمانگیز و حزین است که حتی روزی، کسی که در مسند قدرت نشسته و با درد آشناست، به کوی آلام و اندوه میآید.