شمارهٔ ۲۷۲
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر افکار و احساسات شاعر درباره عشق و دردهای آن است. شاعر به تضاد میان عشق و بدنامی اشاره می‌کند و از دشواری‌های عشق و تنهایی‌اش سخن می‌گوید. او از نگرانی نسبت به عشق و عواقب آن می‌گوید و به رقیبانش هشدار می‌دهد که از زخم‌های عشق آگاه باشند. همچنین، شاعر از تغییرات و رنگ‌های مختلف عشق و جدایی یاد می‌کند و نگران است که نتواند به آن رسیدگی کند و در نهایت بی‌نتیجه بماند. در کل، این شعر بازتابی از tumultuous nature of love و احساس ناراحتی و ناکامی است.
گر از درج دهانش دم زنم از من به تنگ آیدور از خوی بدش گویم سخن به جنگ آید
هوش مصنوعی: اگر از کلام او سخن بگویم، خسته میشوم و اگر از شخصیت بدش بگویم، بین ما درگیری پیش میآید.
به پردازم به تیر از دل کشیدن کو برآرد پرز بس کز شست او بر دل خدنگ بی‌درنگ آید
هوش مصنوعی: میخواهم با تلاشی عمیق و مداوم، دل را از درد و رنجی که بر آن نشسته است، پاک کنم. زیرا درد و رنجی که از او به دل میرسد، بیوقفه و ناگهانی به وجود میآید و شکیبایی را میطلبد.
رخ از می ارغوانی کرد و بیرون رفت از مجلسبه این رنگ از بر ما رفت تا دیگر چه رنگ آید
هوش مصنوعی: صورتش را به رنگ می ارغوانی درآورد و از مجلس خارج شد، با این رنگ که از پیش ما رفت، حالا ببینیم چه رنگی دیگر خواهد آورد.
ز آه گریه آلودم خط ز نگاریش سر زدچو نم گیرد هوا ناچار بر آئینهٔ زنگ آید
هوش مصنوعی: از اشکهایی که با حسرت و غم گریه میکنم، اثری از محبوبم نمایان میشود. همانطور که در هوای مرطوب، قطرات آب بر روی آئینهای کثیف میافتد و آن را خیس و ناخوشایند می‌کند.
چنان بدنام عالم گشتم از عشق نکونامیکه اهل عشق را ننگ از من بی‌نام و ننگ آید
هوش مصنوعی: من به قدری از عشق به کسی که خوب و نیکو است، بدنام شدم که حالا کسانی که در عشق هستند، از نام و بدنامی من شرمنده و نگراناند.
حذر کن گزندم زین نخستین ای رقیب از دلکه در ره نیش کار دهر که راز سینه سنگ آید
هوش مصنوعی: ای رقیب، مراقب باش که من از ابتدا به تو هشدار میدهم. دل من در برابر سختیهای زندگی آسیبپذیر است و رازهایی که در دل دارم، مانند سنگ سخت و غیرقابل نفوذ است.
نگویم قصهٔ دلتنگی خود محتشم با اوکه ترسم من نیابم حاصلی و آن مه به تنگ آید
هوش مصنوعی: نگویم داستان اضطراب و دلشکستگیام را به او، چون میترسم که نتیجهای نگیرم و او از این حرفها خسته شود.