شمارهٔ ۳۲۶
هوش مصنوعی: این شعر به بیان احساسات عمیق و پیچیده شاعر درباره عشق و محبوب می‌پردازد. شاعر اشاره می‌کند که سکوت و خموشی او در دل‌ها تأثیر گذاشته و نشان می‌دهد که حرف‌های او تنها برای دل خاصی قابل درک است. او می‌گوید که وجود محبوبش مانند شمعی است که در جمع همه می‌درخشد و در عین حال به عداوت خود با کائنات اشاره می‌کند که به خاطر عشقش به محبوب است. شاعر از این می‌نویسد که زمانه در آشوب است، اما او با یاد محبوبش خوشدل است و به رشک مرگ می‌افتد که ناشی از غم عشق است. در نهایت، او به زیبایی محبوبش اشاره می‌کند و می‌گوید که این زیبایی خاصیت اوست که نمی‌توان آن را با دیگران مقایسه کرد.
خموشیت گره افکند در دل همه کسبگو حدیثی و بگشای مشکل همه کس
هوش مصنوعی: سکوت تو باعث شده که همه به فکر فرو روند. کمی صحبت کن و مشکلات دیگران را حل کن.
بدان که هر نظری قابل جمال تو نیستمکن چو آینه خود را مقابل همه کس
هوش مصنوعی: بدان که هر نگاهی زیبایی تو را نمیبیند، پس مثل آینه خودت را در مقابل همه نشان نده.
رخی که بال ملک را خطر ز شعلهٔ اوستروا بود که شود شمع محفل همه کس
هوش مصنوعی: چهرهای که به خاطر زیباییاش باعث بروز خطر برای فرشتگان است، شایسته است که در جمع همه افراد، نورانی و درخشان باشد.
عداوتم به دل کاینات داده قرارمحبتی که سرشتست در دل همه کس
هوش مصنوعی: علاقه و محبت من به خداوند به قدری عمیق و بیپایان است که حتی دشمنیام با دیگران نیز بر اساس این محبت شکل گرفته است. در واقع، همه موجودات جهان به نوعی از این عشق برخوردارند.
زمانه گشت پرآشوب و من به این خوش دلکه از خیال تو خالی شود دل همه کس
هوش مصنوعی: زمانه به شدت دچار آشفتگی و بیثباتی شده است، اما من به این امید آرامم که دل دیگران از خیال تو خالی شود.
ز رشک مایل مرگم که از غلط کاریستبه غیر محتشم آن سرو مایل همه کس
هوش مصنوعی: به دلیل حسادت، به مرگ تمایل دارم که این احساس نتیجهی اشتباهات خودم است و زیبایی آن سرو که مورد توجه همه است، تنها به غیر از من است.