شمارهٔ ۳۵۹
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از لذت‌های ناشی از زیبایی و ستمگری محبوب خود صحبت می‌کند. او با شوق و تحسین به نگاه‌های جذاب و پرشماره محبوبش اشاره کرده و از تأثیرات عمیق آن بر دل و جان خود می‌گوید. شاعر از احساساتی همچون شوق و درد و هیجان در رابطه با محبوبش سخن می‌گوید و به نوعی از تأثیر نگاه‌ها و رفتارهای محبوب بر احساسات خودش می‌نویسد. او همچنین به تضاد بین لذت‌های عشق و دردهای ناشی از جدایی اشاره می‌کند و در نهایت از زیبایی‌های محبوبش در توصیف موهایش یاد می‌کند.
دارم از طبع ستم خیز تو حظی و چه حظوز عتاب شعف آمیز تو حظی و چه حظ
هوش مصنوعی: من از طبیعت سرکش و تندخوی تو لذت میبرم و همچنین از سرزنشهای شاداب و دلنشین تو نیز به همان اندازه خوشنودم.
می‌کنم با نفس آمیز نگه‌های عجباز نگاه غضب‌آمیز تو حظی و چه حظ
هوش مصنوعی: با نفسهای خودم چشمان عجیبی را به تماشا مینشینم و از نگاه خشمگین تو لذت زیادی میبرم.
آن که وی جرعه‌کش بزم تو بود امشب داشتپیش اغیار به پرهیز تو حظی و چه حظ
هوش مصنوعی: کسی که امشب در محفل تو نوشیدنی مینوشید، حالا در کنار دیگران از دوری تو لذت میبرد و چه لذتی!
نیم بسمل شده تیغ تغافل امروزمی‌کند از نگه تیز تو حظی و چه حظ
هوش مصنوعی: امروز تیغ تغافل به سمت من میآید و از نگاه تیز تو لذت میبرد و چه لذتی!
دل که از شوق کلام تو کبابست کبابدارد از لعل نمک ریز تو حظی و چه حظ
هوش مصنوعی: دل من به خاطر عشق و محبت تو بسیار سرشار است و مثل کبابی که به خاطر نمک و مزه خاصش خوشمزهتر میشود، از حرفها و کلام تو لذت میبرم و این لذت بینظیر است.
وقت تغییر عذارت که شد آزرده رقیبکردم از سبزهٔ نوخیز تو حظی و چه حظ
هوش مصنوعی: زمانی که زخمهای عشق تو به حدی رسید که دیگر تحملش برایم ممکن نبود، از زیبایی‌های تازه انبانی از خوشی و لذت بردم و چه لذتی داشتم.
محتشم را که به یک موی دل آویخته‌ایدارد از موی دلاویز تو حظی و چه حظ
هوش مصنوعی: محتشم که عشقش به تو به اندازهی یک رشته مو نازک است، از زیبایی و جذابیت موی تو لذت فراوانی میبرد.