شمارهٔ ۳۶۳
هوش مصنوعی: شاعر به توصیف زیبایی و جذابیت یک معشوق می‌پردازد. از طبیعت و باغ به عنوان نمادهای زیبایی و عشق یاد می‌کند. بیان می‌شود که زیبایی چهره‌اش مانند گل است و عشق به‌عنوان شوری در دل و وجود او تجلی می‌یابد. شاعر از درد و ناراحتی ناشی از عشق و فراق سخن می‌گوید و از سوختن دل در این راه شکایت دارد. همچنین به تردید و حسرت برمی‌خیزد که چگونه معشوق به رغم زیبایی‌اش، به دیگران توجه دارد. در نهایت، اشک‌هایش نمادی از غم و آرزو است که دل را آتش می‌زند و او را در اندوه فرو می‌برد.
آمد از مجلس برون در سر هوای سیر باغبادپای جلوه در زین باد جولان در دماغ
هوش مصنوعی: او از مجلس خارج شده و در دلش خواسته که به باغ برود. نسیم خوشی که به مشامش میخورد، او را به سمت زیباییهای طبیعت میکشاند.
حسن را از چهرهٔ زیبای او گل در طبقعشق را از نرگس شهلای او می در ایاغ
هوش مصنوعی: زیبایی حسن را میتوان از چهره‌اش دانست، مانند اینکه زیبایی گل را در عشق میتوان از نرگس دلفریبی شناخت.
صبر را آتش ز تاب سینها در استخوانعشق را روغن ز مغز استخوانها در چراغ
هوش مصنوعی: صبر مانند آتش است که از حرارت قلبها شعلهور می‌شود و عشق همچون روغن است که از مغز استخوانها در چراغ میریزد.
حسن نوبنیاد شیرین را ظهور اندر ظهوروز برای کوه کن جستن سراغ اندر سراغ
هوش مصنوعی: شخصی با زیبایی تازه و دلربا، در میان جلوههای مختلف خود، مانند گلی است که از دل کوهها میروید و فردی به دنبال اوست تا از نزدیک با او آشنا شود.
داده مرغ حیرتم را جای بر طاق بلندآن که در ایوان حسنت بسته طاق از پر زاغ
هوش مصنوعی: مرغ حیرت من را در جایی قرار دادهاند که بر فراز طاق بلندی است و آن فردی که در ایوان زیباییات نشسته، خود را با پرزغال بسته است.
باز راه سیر با اغیار سرکردی که رشکلاله و گل را ز اشگم تر کند در باغ وراغ
هوش مصنوعی: تو دوباره به سفر با دیگران مشغول شدی، طوری که زیبایی لاله و گل را با اشکهای من رقابت می‌کند در باغ و فضا.
محتشم از چشم تر آتش فشان در دشت غمآن صنم دامن کشان با این و آن در گشت باغ
هوش مصنوعی: محتشم از چشمی که پر از اشک است، آتش سوزانی را در دشت غم به راه میاندازد. آن معشوقه در حالیکه دامنش را به دنبال خود میکشد، با دیگران در باغ میچرخد.