شمارهٔ ۳۷۶
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به深の فراق و عشق ناکام خود می‌پردازد. او از درد و غم ناشی از جدایی از محبوبش صحبت می‌کند و احساس می‌کند که اگر جانش را نیز ندهد، ننگی بزرگ بر دوش دارد. به دیگران که در عشق ناکام مانده‌اند اشاره می‌کند و می‌گوید که همه عاشقان مانند خاک به یکدیگر تبدیل می‌شوند. شاعر به درد و غم خود در پی جدایی از معشوقش اشاره می‌کند و از آن به اندازه‌ای رنج می‌کشد که اشک‌هایش مانند گل‌ها روی زمین میریزد. او به قابلیت معشوقش در روشن کردن جانش به واسطه زیبایی‌اش اعتراف می‌کند و همچنان در آرزوی وصال اوست. در نهایت، او فدای محبوبش می‌شود و می‌خواهد تا در سایه او، زندگی غمگینش به پایان برسد.
در فراقش چون ندادم جان خود را ای فلکنام ننگ‌آمیز من از لوح هستی ساز حک
هوش مصنوعی: در غم فراق او، جانم را ندادم، ای آسمان، نام ننگین من را از صفحه هستی محو کن.
یار عشق دیگران را گر ز من کردی قیاسساختی با خاک یک سان عاشقان را یک به یک
هوش مصنوعی: اگر تو معشوقهها و عشقهای دیگران را با عشق من مقایسه کردی، باید بدانی که این مقایسه هیچ ارزشی ندارد و همه عاشقان به یک اندازه در عشق و احساس عمیق خود یکسان هستند.
هرکه شد پروانه شمعی و سر تا پا نسوختبایدش در آتش افکندن اگر باشد ملک
هوش مصنوعی: هر کسی که به عشق و جانفشانی رو آورد و در این مسیر تمام وجودش را فدای معشوق هدیه کرد، اگر مقام و جایگاهی داشته باشد، باید به خاطر این عشق و فداکاریاش در آتش آزمونها قرار گیرد.
دی که خلقی را به تیر غمزه کردی سینه چاکگر نمی‌کشتی مرا از غصه میگشتم هلاک
هوش مصنوعی: روزی که با نگاه فریبندهات دلهای مردم را مجروح کردی، اگر مرا با غم و اندوه نمی‌کشتی، از درد و غصه میتوانستم نابود شوم.
ماه و ماهی شاهد حالند کز هجر تو دوشآب چشمم تا سمک شد دود آهم تا سماک
هوش مصنوعی: ماه و ماهی ناظر و گواه هستند بر اینکه از دوری تو، دیشب اشکهایم به اشکال مختلفی درآمدند و آه و نالهام به اندازه‌ای بود که به دود تبدیل شد.
بر سر خاک شهیدان خود آمد جامه چاکای فدای دامن پاکت هزاران جان پاک
هوش مصنوعی: بر سر خاک شهیدان، با لباس پاره شده آمدهام. ای کاش جانهای بسیاری را فدای دامن پاکت کنم.
خواهم از گلهای اشگم پرشود روی زمینتا نیفتد سایهٔ سرو سرافرازت به خاک
هوش مصنوعی: میخواهم زمین پر از گلهای اشک من شود تا سایهٔ درخت بلند تو به زمین نیفتد و آلوده نشود.
بس که می‌بینم تغیر در مزاج نازکتوقت جورت شادمانم گاه لطف اندر هلاک
هوش مصنوعی: هر بار که تغییرات روحی و احساسی تو را می‌بینم، در مواقعی که به سختی دچار مسئلهای هستی، خوشحال میشوم؛ زیرا گاهی اوقات این لطف و زیبایی در حالات تو میتواند به هلاکت و گرفتاری من منجر شود.
حال دل رسید از من گفتمش قلبی اذکگفت پس دل بر کن از جان گفتمش روحی فداک
هوش مصنوعی: حالت دل من به تو رسید و به او گفتم که قلبی را ذکر کن، او هم پاسخ داد که پس دل را از جانم جدا کن. من هم گفتم که جانم فدای توست.
روشن است از پرتو تیغت چراغ جان منگر چو شمع از تن سرم صدبار برداری چه باک
هوش مصنوعی: روشنی جان من از تابش تیغ توست. حتی اگر تو بیش از یک بار جانم را بگیری و مرا همچون شمع خاموش کنی، برایم اهمیتی ندارد.
محتشم روزی که با داغت برآرد لاله‌سانسر ز جیب خاک بشناسش به جیب چاک چاک
هوش مصنوعی: روزی که غم و اندوه تو مانند لالهای شکفته شود و از دل خاک بیرون بیاید، آن را بشناس که نشان از درد و رنجی است که در دل داری.