شمارهٔ ۳۸۵
هوش مصنوعی: این شعر درباره احساس عشق و ارادت به محبوب است. شاعر به تصویر دلش اشاره می‌کند و از زیبایی‌ها و آرزوهایش می‌گوید. او در نهایت از محبوب می‌خواهد تا به او جواب محبتش را بدهد، زیرا انتظار دارد که محبوب در دلش نور و روشنی بیاورد. همچنین، شاعر به روحیه‌ی خوشحالی و انتظارش برای دیدار محبوب اشاره دارد.
زدی به دست ارادت چو حلقه بر در دلز در درآ و ببین خانهٔ مصور دل
هوش مصنوعی: عشق و دوستی تو باعث شده که به حلقه در دل من بزنید، پس بیایید و وارد شوید تا زیباییهای قلبم را ببینید.
در آرزوست مه خرگهی که بر گردونمنور از تو کند خانهٔ مدور دل
هوش مصنوعی: شاعر آرزومند یاری است که به نور خودش، دل او را در مدار عشق روشن کند.
دلم شکفت که از میل طبع خلوت دوستسبب نزول تو شد خانهٔ محقر دل
هوش مصنوعی: دل من شاد شد که به خاطر میل طبیعی دوستی، سبب آمدن تو به این خانهٔ کوچک دل شد.
لب امید بلبیک محتشم بگشاکه یار بر سر لطفست و می‌زند در دل
هوش مصنوعی: میخواهم که امید و آرزوهایم را به راحتی بیان کنم، زیرا محبوب من در حال حاضر مهربان و نیکوکار است و بر دل من تأثیر میگذارد.