شمارهٔ ۳۸۶
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به مهمان‌نوازی و محبت به مخاطب اشاره می‌کند. او از دل به عنوان مهمان‌سرا یاد می‌کند و می‌گوید که جانش را برای خوشنودی او تقدیم می‌کند. شاعر از چشم به عنوان نگاهی به سوی معشوق یاد می‌کند و می‌گوید که برای او در دلش جایی خاص ساخته است. این فضا به گونه‌ای طراحی شده که تنها برای او و به خاطر عشق به اوست. در نهایت، شاعر از وصف معشوق و تقدس او در دل و ذهن خود سخن می‌گوید. این شعر بیانگر عشق و ارادت عمیق شاعر به محبوبش است.
گر پا نهی ز لطف به مهمانسرای دلپیش تو جان به پیشکش آرم چه جای دل
هوش مصنوعی: اگر با لطف و محبت به مهمانسرای دل من قدم بگذاری، جانم را به پیشکش میآورم؛ چه جای دل که ارزش آن را هیچ چیز دیگر ندارد.
بهر گذار کردنت از غرفه‌های چشمدرها گشاده بر حرم کبریای دل
هوش مصنوعی: برای تو زمینهسازی کردهام که از زیباییهای دل و احساسات وارد شوی، همانطور که درهای حرم کبریا به روی زائران گشوده است.
بنای صنع بهر تو نامهربان نهاداز آب و خاک مهر و محبت بنای دل
هوش مصنوعی: خلقت و ساختار وجود انسان به خاطر تو، ای بیرحم، از آب و خاک شکل گرفته است. در دل من، مهر و محبت را بنا نهادهاند.
تا شد نگارخانهٔ چشمم تهی ز غیرپیدا شد از برای تو جائی ورای دل
هوش مصنوعی: زمانی که چشمم از حضور دیگران خالی شد، برای تو فضایی فراتر از دل ایجاد شد.
بنشین به عیش و ناز که از نازنین بتانمخصوص توست خانه نزهت فزای دل
هوش مصنوعی: در آرامش و لذت زندگی کن، زیرا زیبایی و عشق ویژهای برای تو وجود دارد که دل تو را شاداب می‌کند.
از بهر ذکر خلوتیان کرده محتشموصف تو را کتابه خلوت سرای دل
هوش مصنوعی: به خاطر یادآوری افرادی که در تنهایی به سر میبرند، محتشم تو را در وصفی به تحریر درآورده که در دلش جا دارد.